بی وفایان

تا خورشید هست

دل به ماه سپردن چرا

من که شبها در جستجوی ماه

نور خورشید را

در خواب بودم

بیش از این

می همی خوردن

ز دست بی وفایان چرا

آخر اسفند.

جوانه های بهاری گل رز

با غم

به بوته های خشک شده یاس

می نگرد

امان از سرمای

آخر اسفند. 

میخانه ایی دیگر

در بهاری ابری، من نه خراب از می

نه دف به چنگ، نه ناله ای از نی

که سرای جم ،یک سر ویران از دی

از آن شراب گلگون ، که بی  ثمر شد طی

که شیرازم بسوخت با من  ، چون ری

هر چند ،باز جویم میخانه دیگری از پی

امًا باز ندانم،کجا و چه جویم و که کی

روزگار

یک دم

که چهره ام مرا

در آینه صدا زد

با خود گفتم

او کیست؟

یک دم

که صبحگاه مرا

در پنجره صدا زد

با خود گفتم

آن چیست؟

یک دم

که غنچه ایی مرا

در باغچه صدا زد

با خود گفتم

این چیست؟

یک دم

که رویایی مرا

در خواب صدا زد

با خود گفتم

دیگر تمام کنید

دیگر

من چیستم

من کیستم

اصلا"

این روزگار چیست؟

سایه انتظار

سایه شب

پشت رد پای ماه

روی دیوار

جاری است

به آهستگی

انگار

که نقاشی سکوت

نقش آسمان را

برای گل شب بو

بازی می کند

سایه

در شب

یادگار ماه است

شاید دیگر نشان ماه را

نه از آسمان

بلکه میان سایه اش

بجویم

روی آخرین دیوار های دلتنگی شب.

به انتظار

می زند آرام

آب باران

به درون کفش های نم کشیده

و چه لذت بخش

خیس شدن

در باران بهاری

آن هم

در روزی که


به انتظار افتاب باشی.

تولدی دیگر

ناقوس شاد

می نوازد

نخستین جمعه سال نو را

گویی

تولدی دیگر آغاز شد

و انگار

روزگار نو تر.

پنجم ماه حمل

پنج روز بر دوش حمل

دو ماه مانده به جوزا

نه پریشانی

نه هراسی

از پی شرً

یا در پی خیر

گرچه پنجاه و نه روز مانده تا سی و هشت

هنوز

چشمها

خیره به یاسی

که از هرس باغبانی ام

جان سالم بدر برده

و جوانه داده است

پشت رز های سرخی که

هزار شاخه گوناگون

رویانده اند

پنجم حمل

بر دوش خرگوش

چه سنگین است

به آهستگی

همچون گاوی بارکش

با سری نا امید

می جهد

در پی غم شیرین

غم لبخندی

دیر هنگام

چه آتش زبان اژدهایی سبزه رو

حقیقت را می سوزاند

حقیقت دستی

که یاسی را

در نا امیدی

در کنج ایوان

آب می دهد.

نوروزیه!

نوروزیه!

این بار در آستانه سال نو و تازه که خود حدیثی دیگر دارد و سرشار است از خستگی کارهای بسیار فشرده ماه اسفند و تازه اندکی فرصتی نیست که خستگی از تن به بیرون برود،آنطور که گفتم خود حدیثی دیگر دارد.

روایت اول:

دهه هزار و سیصد نود عمر ما آغاز شد.در آستانه دهه چهل عمر،آن هم من که به قول معروف چیزی نبودیم در این عمر رفته تا چهل اش چه باشد.این هم حدیث دیگر است که نوشتار را تنها به شعر خلاصه نکنم.شعری نوشته بودم برای این روز از این قرار:

آمد

دفتر چهارم عمر

این بار

از انتها ورق می خورد عمر

چه باک

مطرب نی بزن

ساقی می بیار

روایت دوم:

نوروز های من روایت ها دارد.اصولا من از نوروز بیزار بوده ام.چون آغاز سالی بوده و افتادن کنتور بیشتری از عمر من.در ذهنم هر چه زور می زنم فقط نوروز سال 1356 را که چهار ساله بودم بعنوان اولین نوروز به یاد می اورم.ان هم به واسطه عکسهای بجا مانده که چون در این سالهای گذشته دیدنشان مکرر بوده در خاطر مانده است و چقدر بد میشد اگر عکس ها نبود.

اگر عکسی نبود

یادگاری نبود

عمری نبود

تقویمی نبود

آه افسوس

از دنیای بی عکس

روایت سوم:

نوروز را رسما از سال 1359 که اولین نوروز اول دبستان بود به یاد می اورم.می گفتند شروع جنگ سال 1359 چه روزی بود بیشتر به یاد دارم چون لحظه بمباران فرودگاه مهرباد داشتم کتاب فارسی دوم دبستان را جلد می کردم.ولی نوروز را به واسطه مشق شب عید به یاد دارم واگر مشق شب عیدی نبود نوروز نیز از خاطرمان رفته بود.

مشق شب عید

در سالهایی که امروز

در تقویم تاریخ رادیو

عددش را

می جویم

وه چه زود

کنتور عمر ما را

عزرائیل

هر دو ماه یک بار

می خواند

ای پروردگار

عمر ما این بار

کنتورش

با یارانه است

یا بی آن؟

روایت چهارم:

نوروز برای من روایت دیگری هم دارد و ان ویزه نامه های مجلات و روزنامه هاست.مخصوصا مجله فیلم که انبوه ارشیوش مرا به صرافت یک خریدار منصف انداخته تا در روزگاری که شاید بروم،لااقل این آرشیو نابود نشود و در انبار خریداری بماند.

در روزهای اخر اسفند

چشم من چه شاد

در دکه روزنامه فروشی

دنبال گلهای روی مجله بود

در حالی که

گلها در باغچه مانده بود

روایت پنجم:

نوروز برای من غم شیرین دارد.دیگر دنبال آن واژه های باسمه ایی و کلیشه ایی و تکراری نمی روم.دیر زمانی است که نوروز آمده و بی آنکه روزی از ما نو کند رفته است.هر چند دچار اندوه باستانی اش هم نمی شوم. فقط شوق خریدن تقویم دارم و بس.

سالیان دور باستان

در کشوری بسیار کهن

دیرعمر شاید به نزدیکی پیدایش انسان

یا کمی بعد از آمدنشان از غار ها

به عمر عصر آهن

در سنگ نبشته ها

گاهشماری کاغذی هم نبود

سالی نیز ثبت نمی شد

امًا

آنچه می گذشت

جاودانه می ماند.