نوروز 91

در بهار جان افزا

یاد دوستداران یاد باد

نوروز نو

روز نو

نوروز نو

غنچه نو

آفتاب نو

تنها به شهادت تقویم

برگ اعداد

سالیانم را میشمارد.

برای سیمین دانشور

سو و شون مرا

انگار پایانی نیست

حتی در سرگردانی بهار

فسرده

من نه از نردبان سالها....... از تیغ بیهوده آفتاب............... فسرده ام!

ننگ

چه تردیدی جز این......که از خیال.............ابری ساخته ام..............در چشمانم........که رگبارش .........می گدازد ............خرمن کشتزار مرا ............در بهاران بی بارانی ..............که سالها .......................باید ...................در انتظار رویش جوانه ها ......................ننگ و نام را ..............به جان خرید.

راه

می دانم

میان پرده شب

تا چراغ مهتابت

راه بایدم رفت

روز ها

در امتداد غروبم هنوز............

هنوز!

می آید .........نغمه ساعت.............در سحرگاه خوابم...........هنوز!

خیال

ابرهای خیال....در آسمان آبی پنجره ام....مدام......در برابر باد.....می رقصد....می رقصد.

شب

چشم به شب که بگشایی

ستاره ایی می درخشد

مهتابی

پیامم را

می رساند.

هایکو های 1973-در سکوت

در سکوت 

می جهد

قورباغه برکه دور

در مرداب تنهایی

در نی زار خاموش

شهرآورد

شهرآورد های درونم

                 جدل شب با روشنایی است

آن گاه که

            تیزی نور آفتاب

                    از درز پرده سحرگاه

                                            سوت پایان را می زند

خشنود

روزهاست

حافظه ایی ندارم

خشنودم

که دیگر

غم نوستالژیک

نمی آزارد مرا

برای جدایی...

سحرگاهی دیگر آغاز میشود

هزاران فرسنگ

 آن سوی جهان


شوقی شکل می گیرد


جدایی ها

پیوند می آفرینند

دل سرزمینی خسته

شاد میشود

صبحی دگر آغاز میشود

تقدیم به اصغر فرهادی

هایکو های 1973-باد سرد

بادی سردی می وزد

مهتاب در افق غرب می درخشد

ستاره ایی سو سو می زند

***

به همین سادگی

شبی متفاوت

آغاز میشود

همه هیچ

وصف عمرم

نقد روزهایی است

همه هیچ

که چون جهان

چونان چون منی بود

همه هیچ

نقد عمرم

گر قصه دنیا باشد

همه هیچ

دست ها

دستها از قلبها می گویند

بی کلام

سخن می گویند

و دستی در دستی دیگر

میان دو هم دم

دیگر فقط سخن از همراهی نیست

شاید هم صدایی

هم نوازی

هم نفسی

****

پاسداشت

گاهی سرما

پاسداشت دستهای گرمی است

که رفتند از یاد

پس زمستان را

درود

***

هایکوهای 1973-جدا افتاده

تنها یک حرف

   رهگذری ناشناس

                   بی هیچ نشانی

***

             چه غمگین می نویسد

                 

                       این سایه خاموش

                                        این درخت بی برگ

                                                      

دور میشوی دور

دور میشوی دور

در زورق شکسته قضاوت

در دریای توهم و خیال

در ساحل

نور می بینی نور

که میشود کم سوی کم سو

آتشی است آن نور

و من نیستانی

که می سوزم

دود میشوم دود

و تو

باز هم

دور می شوی دور

 (از دوستان تازه گرامی خواهشمندم راه پیوند خویش را با من در نظرگاه خویش بنگارند-سپاس)