دلخوشی

روزی به هوایی پاک

دلخوش بودیم

افسوس

مپرس

ز غباری تلخ و سرد

بی سوار

در ستایش

روزگار درازی است که دیگر

من سالها را نمی شمرم

برگ گاه شماری را

پاره نمی کنم

روزهای رفته را

خط نمی زنم

هر چند

میان من و بهار و چهره ام

پیوندی است

دیر هنگام

امًا

آینه خود گواه است

که بر من

در وصف یک عمر

در کلام یک بهار

در شمارش یک گاه شمار

و در ستایش تار موی سپید ی تازه

بر شقیقه ام

چه می گذرد.