سرو
خروش باد فروردین
بر پهنه خاموش زیست
شستن چهره پاکی کوه است
به چشم اندازی که ماه ها
غباری سردی
پرده پوشش بوده است
من
در لحظه زایش فروردین
به رقص سروی می نگرم
که سر خوش از میزبانی پرنده مهاجر
نغمه طلوع را به خورشید
و ترانه غروب را به مهتاب
پیوند می دهد.
+ نوشته شده در ساعت ۱۲ ق.ظ توسط علی امیری
|
آنم که