ققنوس

آتش به جان و تن سوز

با شکوه، ماندگار

با صلابت، پایدار

چون سرو بلندی بر دار

می خرامد

می رود

می رسد

می سوزد

جاودان می ماند

بی سبب خورشیدی نبود

اکر روح را سوختنی ، پروازی نبود

افسوس

در این شهر

 ققنوس که هیچ

حتی آه جانسوزی دیگر نبود.