میم

         مردم چشمم به خون پیمانه کرد

                                         بی شکیب شد



آذر از جانش فشاند بر تنم

                                  بی رقیب شد

 

چه افسون نافرجامی بود



                        چه امید بی انجامی بود

زمانی

             گر چه می کرد

                 لحظه های عمر را

                                 به خون رنگین

فریاد را می آراست

                    در دل هر شب سنگین

امًا

فروغی بود

           که افروخت محفلی

 رازی بود

 
             که  گشود مشکلی

ولی ناگاه

      یک نفس زد

             آری یک نفس چون اژدها

                                         بر ثور زد

                                          هر چه بود از من

                                                              هدر شد

                                                                      خاکستر شد

                                                                                    عمری نیز
 
                                                                                            به سر شد


بهاری را کرد خزان

            یادگاران را کرد بر رود روان



میم


فراموشت باد،

              آن پیمانه و غربت

                           آن میخانه و خلوت


مهتاب گر چه در قاب آینه نماند


                        ولی از ورای پنجره

                                                 از او

                                                 شرری خواهد ماند

                                                 از من نیز

                                                  خبری خواهد ماند