شبی چون شبهایی


            که رفت:

                 نه مهتابی  می درخشید
 
                   
                   نه آینه ایی بر دیوار بود که عکسی باشد

                    
                                      نه سکوتی که یادت را نجوا کند

                   
                      


شبی چون شب هایی

              که رفت:

                 
                  نه شعری بر می خاست

                    
                     نه صدایی که بسوزد و در پناه سرو یاد تو
 
                                                       از باد مصون بماند

 شبی چون شب هایی

              که رفت:

                   عارفی از صوفی پرسید:

                           آیا همچنان مهتاب و آینه

                                            از میان پنجره ایی کدر و تلخ

                                                       
                                                                  خواهد گذشت؟
 
 شبی چون شب هایی که رفت:

                     در طلوع فردایش

                                  شفق شیاری بر جبین شیشه بست

                                    
                                      پنجره به یادت چون گل شکفت

                                   
                                         هوایی دلپذیر که بوی سرو داشت
 
 
                                               آهسته می وزید


                                                 هر چند رنجور

                                                    هر چند خسته و پر ز گلایه

                                                   
                                                                امًا می وزید.