هو الشًفاء

                                               حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

                                           بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم



باران که می آید


                 صدای لبخندت شنیدنی است

بوی بهار

                        نسیم یاد توست

پرواز هر پرنده ایی

                   خاطره دستان توست

                               که بذر عشق می افشانی

در غروب دلتنگی ات

                   با من سخن بگو

                               بگذار که هر قطره باران
 
                                                       دانه اشکم شود

                                                                که بهاران بی تو

                                                                                بی معنا است.