هُوالحاضر

لی حبیب ازورفی الخلوات   حاضر غائب عن الحظات



من


         تنهای شهر

گفتم:

   از خویش

     از خوابها

       از مرگ پرنده

           از باد و باران و ابر

                  از مهتاب و پنجره و آینه

امًا

     باید بگذرم

             از این داستانها

                         تا دفتر شعرم بسته شود

گفتی:

         بمان

                 دفتری دگر بگشا

گفتم:

        آن نیز بگذرد.