رویای سفر
من به سفر جاده رفته بودم
پریشان حال
جاده سرش را چرخاند
و من را به مبدا بازگرداند
من خواب بودم
چشم باز کردم
راهی نرفته بودم
من به سلام مقصد رفته بودم
با نگاهی که رنگ خداحافظی داشت
جاده چون مسافرش را می شناخت
افسون مسافر شد
من در آرزوی فرار از خویش ماندم
چون نرفته به میدا بازآمدم
امًا
در بازگشت
اثری از خویش ندیدم
از آنچه بود
یا آنچه می باید بود.
+ نوشته شده در ساعت ۱۲ ق.ظ توسط علی امیری
|
آنم که