درونم را رها می کنم

تا چشمها

بهتر بنگرد

به غم های درون

تا گوشها

ناله های جانسوزم را

بفهمد

تا ذهنم

از بند خودم رها شود

و قلبم

تو را دوست داشته باشد

نوشتن شعر هایم

با قلمی است

که در دست من است

امًا

در اختیار توست

چون بادی

میان شاخه های بید

که رقص شبانه درخت را

می آفریند.