روح
روح من به غایت خسته است
روزگاریست که شتابان
می گذرد و تنها
روان می فرساید
دیگر در این شهر
خستگی نیز عادت است
و شاید شاد بودن عجیب
و شاید روح اگر دمی بیاساید
روزگار برایش عجیب تر گردد.
+ نوشته شده در ساعت ۱۰ ب.ظ توسط علی امیری
|
هزار،نهصد،هفتاد،سه
و آنچه با من است، نه آنچه من با او هستم.
آنم کهبیاموخت
به شعر
عشق را
علی امیری
نوشتههای پیشین
- بهمن ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۲
- آذر ۱۳۹۲
- آبان ۱۳۹۲
- مهر ۱۳۹۲
- شهریور ۱۳۹۲
- مرداد ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۲
- خرداد ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- آبان ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- شهریور ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- آرشيو