دفتر شعر هم

پایان کاغذی دارد

و انتهای قلمی

و تمام شدن جوهر شوق

جانمایه تن

و در انتها

فرومایگی روح

پس از آن همه

ذوق بی فرجام.



برای روح خسته ام،مرحمی باید بجویم.این دفتر شعر تا مدتی نامعلوم بسته خواهد ماند،شاید فردا باز آیم و شاید هیچگاه.