ای رها شده در باران و مه

                                    ای ماه

نبض تلخ سحرگاه

             آن است

                    که شب رفت

                                 و تو پشت آن ابرها

                                                     پنهان بودی

و اشکهای شبانه ات را

                         من در صبح

                                      روی برگ های سرد بوته  بی یاس دیدم.