برف زود هنگام پاییز


کمر تک درختم را شکست

که پرده خانه ام بود

و داغ از سنگینی غمی سنگین

که چون برف

تن زرد شاعر را

نیز

می رنجاند

کمر می شکند

این سرمای پاییزی

تن و جان را

شاخ و برگ را

زردی را

نه با باد

با سردی برف

به زمین


می افکند .