گفتم با خود

گر زمانی نتوان گلی را دید

گلی را بویید

دیگر چه باک

گلدان خالی دیدن را

که من

نه از جنس زمستان

چون آتشی

در بهارم

در سرمای اردیبهشت غریب

پس گلي باش

مگر گلدان

نشکند

از درد تنهایی.