تنها در آستانه آخرین گذرگاه نگاهت


هزاران ســـــال است ایســـــــتاده ام.


بــــی نفس   بـــــــــــی برگ    افســـرده


.....

پـــــــس  از قرنها تلخی سرد بی فرجام


به نـــاگاه باز آمدی ، با هزاران فریاد خاموش


و قـــرنها شب بی فــانوسـم را


                         بر من آه کشیدی ..آه


......


آه ســـردت ، شــراره افــکن بود


                                بـــر تـــن خشک یخ زده من




این کهنه درخــت پــو سیده من ، بسوخـــــت

....



آه از  ایــن آه  بی فرجام



آه از ایـــن گاه بــی انجــام