روزی خوش

روزی بود،روزی خوش

امیدی هم دارم-از آن باوری خوش-

که آن در باز شد پیش چشم منتظر من

که شادمانی شد مرا در بوسه مهتاب

در آن شب نیکو

پس از روزی خوش.

یک چشم بود

یک چشم بود

یک قلب مهربان

در آن شب

در پیشوازش

پیمانه ام

سرریز مهرش

چون جام دادم به دستش

شکستش

با زبان آتشین

چون اژدهایش

دیگر امروز

تنها مانده یادی

ز یادش

ز چشمش

حتی آن زبان

بی وفایش.

تیغ جفای تو

ای مسافر تنهای شهر هزار و یک شب

آن سایه سار

که درختش را خشکاندی

بذری بود

که به سالیان

خون دل آبش بود

و به شمار روزها

مهر باغبانش

بر حذر باش

که گفتند:

بر بن نشسته ایی و شاخه نه

بل از ریشه

درخت مهربانیم را

می خشکانی

گر من آن درختم

شرمم باد

که سایه گستری ام

تنها برای تو

و فقط  سایبان تو بود

نه آنکه چون شب شد و آفتاب رفت

و سایه ام بی معنا شد

به تیغ جفا

بخشکانی

که فردا روزی باز هم

آفتابی هست

و سایه ایی نیست

میان قاضی شدن

یا مسافر رود دجله ماندن

تنها یک کلام فاصله بود.

طولانی ترین بعداز ظهر تابستان

سایه های تابستان چه کوتاه است

برای آنکه اندکی بیاسایی

در طولانی ترین بعداز ظهر تابستان

میان زمزمه های شبنم وار

برایت سایه می جویم

در آستانه سکوت

دانستن تنهایی تو

در زیر نور آفتاب

چه دشوار است

من نه چتری ام که گسترده شوم

نه درخت انجیری که سایه گسترد

خاکم

خاکی که قدمگاه توست

و آن هنگام

که بی نشانی

از لابه لای ذره های تیغ آفتاب

سنبله های فروزان نامت

چون آتش می رقصند

من می ترسم

چون سنجاقکی

برایت از درخت

نشانی درختی را می پرسم

که پهن است و سترگ

که سایبانی است فراخ

چه نعره سوزناکی می کشد این اژدهای آسمان

سایه را یافتم

اکنون چون باد میشوم

می آیم تا بیابمت

و تو چون پرنده ایی ناگهان

می آیی

و چه زیباست

دیدن تو

در سکوت تابستان

در تیز ترین تیغ آفتاب

در بزرگترین سایه ایی

که برایت یافتم

در طولانی ترین بعد از ظهر تابستان.

گواهی

من به شهادت تمام ستاره های شب

محتاجم

تا به مهتاب گواهی دهند

که تا سحرگاه

از شوق دیدارش

نیاسودم.

ناتمام

مهتاب در شبی گرم

در رودخانه ایی شنا می کند

و نگاه من

خیس از رقص رودخانه

و نگران شفق سحر

و پایان آب تنی ماه

و حسرت دیدن مهتاب زیبا رو

که به خورشید سلام می دهد

آری

اینگونه است

که حتی رویاهای خوش خواب شبانه هم

برای من ناتمام است

چون

این ساعت است که زنگ می زند.

باد های گرم تابستان

آمده بودم که صدایت را بشنوم

                            آمده بودم که صدایم را بشنوی

در هوای داغ تیر ماه

                     انگار اصوات در هوا می سوزند

                                          پیامهای من و تو به هم نمی رسند

ومن

زمین شخم زده راه های بین ما را دیدم

                        ماه خسته و تب آلود

                              گل های تشنه برای آب

                                             شعله های افسوس

                                                       گریه پرنده صبحگاهی

                                                                       سحر تلخ

                                                 برگهای زرد زود رس پاییز در تابستان

                                                                         و تنهایی شب های گرم

و همه اینها را دیدم

امٌا

        تو را ندیدم

                   صدایت را نشنیدم

انگار باد

                 صدایت را برده بود

و در انتهای این پریشانی

                        تنها یک نجوا

                                  از تو شنیدم

                                                      که گفتی

                                                                خداحافظ

حتی

         باد گرم تابستان نیز

                                نگذاشت

                                           جوابش را

                                                            بشنوی

انگار

         غروب سرگردانی

                            در این افق

                                            طلوعی ندارد

و اگر هم داشت

                         باز هم

                            باد های گرم تابستان

                                     زیباترین سروده هایم را

                                                           در هوا

                                                                آتش می زد

حتی داغ تر از

                     شعله مهر تو.

هشت عصر

ساعت هشت عصر بود

تمام پرنده ها برای غروب

شادمانی می کردند

آسمان زیبا بود و می درخشید

و من به انتظارت نشسته بودم

گل هایت در گلدان

گلی تازه داده بود

در بعدازظهری تابستانی

و سالهاست

این بعداز ظهر ها برایم تکرار میشود

بی آغاز

بی پایان.

رود تشنگان

ناله ایی نه

که نجوایی است حزین

بر سحر رفتگان و رود تشنگان

اشکی نه

که نگاهی است غمگین

در شبی تابستانی

که ماه کامل است

و من به مهتاب می نگرم

تمام خاطرات من از تو

آرام می گذرد

در سکوتی که

میان حقیقت مهر تو

جاری بود

و باد چون یادواره ایی می گذشت

در همان کوچهءتنهایی ما

و میان نگاه آن دو دیدار

چون نسیمی خوش

می گذشت.

بانگ

بانگ مسیحاست

سرود بیداری تو

در سحر

ز عشق

زنده باید

ز آرزویت

مست

چون آوای عیسی شدی

در گنبد دوًار جانم

آن دم که نوایت

با خواب خوشت

هم آواز آمد.

نغمه

کلمات

نغمه زیبای پرنده ایست

که پیش از سحر

خبر از طلوع می دهد

گرچه

افق پرده ایی اندوهگین دارد

و جهان

حسرتی تلخ

که مرا در آرزوی دیدن دوباره ات

خواهد گذاشت

دیگر سخن از هجران نخواهم گفت

نمی خواهم سکوتی را

بیاموزم

نامت را

دل صدا می زنم

چون می دانم

اینگونه

خوش تر داری

ای پرنده زیبای صبح

ای الهه عشق.

فروخفتگان

چه بسیارند

زندگان

در سرزمین

مردگان

فروخفتگان

که سالیان سال

اندک مجالی نیافتند

تا دیوار های کاغذی را

بسوی نور باز کنند

و اینک

اگر تو مسافر این سرزمینی

بیا

مگر باور دیگری

این حصار های پولادین را

بشکند.

روزگار من

روزگار من

 نقاشی بی جانی است

در پیشانی زمان

صدای آواز کهن را

زمانی می شنیدم

که در ستایش باران

در باد

برایم سرود جاودانه می گفت

و نقش های بی جانم را

جانی تازه می بخشید

امروز

با سلامی دوباره

به آوای کهن

درودی خواهم گفت

گرچه اینک

در سفری خود ساخته

من را قربانی تاریخ کرده است

امًا من با او همراهم

در راهی که اگر او نیست

گرچه تنهایم

امًا یادگارش

جاودانه است.

صادقانه

چشم ها را می بندم

تا آهسته

به خواب روم

تا رویای صادقانه نگاهت را

در خواب ببینم

وقتی بیدار میشوم

حضورت برایم زنده است

خاطره جاودانه ات

هنوز با من است.

آخرین روز بهار

پشت هر خط شعری

غمی پنهان

یا شادی

یا شوق

پشت هر خط شعر من

تنها نام تو بود

که در آخرین روز بهار

رفت.