جام مقدس

آنچه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

اگر از خمر بهشت است و اگر باده مست

(حافظ)

به شادمانی این روح خسته ام

                                    می نوشم

                                   از ان جام رنگین نگاهت

                                                   که افسون باده جان است

و برای توست

             اگر جانی ماند

                       پس از این جام سنگین چشمانت

که اگر این باده حزین است

            امًا

                       به خون عاشقان

                                                 رنگین است.

هوشیاری در خواب

من به پیکره کسالت بار چهره ام

         هر صبح

              نقش های زیبای طلوع را ترسیم می کنم


من در پیاده رو خیابان یک طرفه ایی

                             مسیر بازگشتی را ترسیم می کنم


من در بشقاب های خالی ظهر

                                فریاد جدل قاشق و غذا را می شنوم


من با روشن شدن هر چراغی در شب

                                               صدای پیامت را می شنوم


خلاصه داستان

                  کوتاه کنم:

                     این خوابها شیرین است

                                         تو بگو بیداری ام چگونه بودم؟

من که چنین نیکو

                       بیداری را در خواب ترسیم می کنم .

نامهء باد

تند باد

       شاخه های گل رز در پشت پنجره را

                                                        در هم میزد

                                                                گلها پر پر میشد

برای برداشتن گلبرگ ها

                              از روی سنگ فرش ها

          رفته بودم به باغچه

                                                                 نالان از تند باد

دیدم باد  کاغذی آورده

                              از راهی دور

                                                  نامه عاشقانه ایی

                                                                         مچاله شده

بازکردم

گلبرگ های خشک شده درونش به بیرون ریخت

                                  و با گل های پر پر شده گلدان

                                                                  در هم آمیخت

                                                                    و رفتند با باد

                                                                           به راهی دور.

رویای سفر

من به سفر جاده رفته بودم

                          پریشان حال
 
                                      جاده سرش را چرخاند

                                           و من را به مبدا بازگرداند

من خواب بودم

                چشم باز کردم

                               راهی نرفته بودم

من به سلام مقصد رفته بودم

                       با نگاهی که رنگ خداحافظی داشت

جاده چون مسافرش را می شناخت

                                           افسون مسافر شد

من در آرزوی فرار از خویش ماندم

                                    چون نرفته به میدا بازآمدم

امًا

           در بازگشت

                                  اثری از خویش ندیدم

از آنچه بود

                یا آنچه می باید بود.

تا پنجشنبه

مجالی کوتاه

             زمانی برای اندیشیدن

                                  در سکوت

                                                    بی صدا

شاید عمیق ترین معنا

                           در همین باشد

ذهن من هم

                    از شعر گفتن

                                  نخ نما شده

مجالی برای آرامش

                   سکوت

                                  تا پنجشنبه.

نگاهی تازه

زیباترین نگاه

           نگاه خورشید به لبخند برگ است

                                           بعد از بارانی و تند بادی

انگار که چشم ها شسته میشود

                                       عمق نگاه عمیق تر و ژرف تر

غبار روز ها

                                  پرده پندار است که هیچ اش علاج نیست

یا بارانی تند

                                  یا مرگ برگ و درخت.

گذر

هُوالحاضر

لی حبیب ازورفی الخلوات   حاضر غائب عن الحظات

من

         تنهای شهر

گفتم:

   از خویش

     از خوابها

       از مرگ پرنده

           از باد و باران و ابر

                  از مهتاب و پنجره و آینه

امًا

     باید بگذرم

             از این داستانها

                         تا دفتر شعرم بسته شود

گفتی:

         بمان

                 دفتری دگر بگشا

گفتم:

        آن نیز بگذرد.

دلتنگی

                                                               هو الشًفاء

                                               حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

                                           بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

باران که می آید

                 صدای لبخندت شنیدنی است

بوی بهار

                        نسیم یاد توست

پرواز هر پرنده ایی

                   خاطره دستان توست

                               که بذر عشق می افشانی

در غروب دلتنگی ات

                   با من سخن بگو

                               بگذار که هر قطره باران
 
                                                       دانه اشکم شود

                                                                که بهاران بی تو

                                                                                بی معنا است.

شاهد

هو الناظر

انعی الیک نفوسا طاح شاهدها.

فیما ورا الحیٍ یلقی شاهد القدم

آسمان امروز غرید

                تند باد پرنده ایی را به شیشه پنجره زد

چشمان پرنده قبل از مردنش

                                با من سخن می گفت که:

ای طوفان زیبا

              چرا در اولین روز پروازم آمدی؟

جام باده

هوالفاتح

انت بین الشًغاف و القلب تجری

مثل جری الدموع من اجفانی

(م.ح-89)

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب 

ما را ز جام باده گلگون خراب کن

(حافظ)

در وجودم

             روحی است

                 در گریز از جسم فانی ام

در وجودت

                 شرابی است

                                    لبریز از جام باقی ات

ای خوشا

                  روحم شود از جامت لبریز

                                 جامت شود از جسمم در گریز.

جام جهان بین

                                                     همچو جم جرعه ما کش که ز سر دو جهان
                                                    پرتو جام جهان بین دهدت آگاهی
                                                                                                                         حافظ
 

  هوالضًمیر

  بِقَلبی و رُوحی والضًمیر و خاطری

 و تَرداد انفاسی و عقد لسانی

   (م.ح)

آنگاه که محرم هر راز شدی

                 در حرم عشق

                           پر هر پرواز شدی

مگو که رازی است پنهان

                  جام و شرابی است نهان

پرده دری

          به ز بی خبری

جام جهان بین من

               آینهء دست توست

کعبه دل گمگشته ام

                 راز لب مست توست.

نیستی و هستی

                                                                   ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی          

   

                                                                    و آن گه برو که رستی از نیستی و هستی

                                                                                                                              حافظ

وقتی که نیستی

                    نگرانم، نا شادم، تنهایم

وقتی که هستی

                               حیرانم، شادانم، تن هایم

چه باید کرد؟

             بی تو

                         با تو
                  

                                                   ندانم، نادانم.

یاد

هُو الواحد

ذکرُه ذکری و ذکرِی ذکرُهُ    هل یکونُ الذاکران اِلًا معا  

 (حسین بن منصور حلًاج)

ذکر تو یعنی

                   یاد

                              بیان

                                                    گفتار

                                                                           خاطره

       آن یاد

                       حجاب نیست

      گفتاری ابدی

                              چون دریا

                                                       حباب نیست




حال تو

                  حال من

گر هر غروب حال مرا می جویی


                                    حال خود بین


                                                                که من آنم

وجودم در تو


                            تک

                                                یگانه

                                                                         همانند.

دگر بار

هوالمتقًدم

                                      من دلشده این ره نه به خود می پویم

مرا

                باری دیگر

                                  می بایست

                                                     زیستن در این عالم


گرچه تا امروز

                 زیستنی بود

                               چون بهر تو نبود

                                                         هیچ نبود



زیستن دگر باید

 

                          برای تو

تا زیست

                     هست باشد

                                              نه نیست.

گواهی

هو العلیم و الکریم

من از شعر بیزارم ، از لفاظی و سخن پراکنی چون همه چیز برای تو است و این تضنیف کلام در طبع شعر نگنجد.

برای توست

            اگر خطی است

                                  لفظی است

                                                        حًظی است

گر چه از پرواز مصرع

                             سماع لغتم ناتوان

امًا شاید تن

                به یغمای نفس می رود

و هر بامداد

                           روح دلتنگ صدایت میشود

قلم را چون باد

                              به کوچه کاغذ می برم

دست چون برگی می لغزد

                         شاید شعر

                                      شاید نثر

    چه آزاد

                        چه محبوس بیان و وزن

هر چه هست

                     خوشه بهار است

                                       که در دست توست

 این است

            گفتنی ،سخنی،حکایتی

              "القلوب تتشاهد"

                        گواهی شعر و نثر چه حاجت؟

مقصود -(نثر پارسی)

هُو المقصود

در آدمی عشقی و دردی و خار خاری و تقاضایی هست که اگر صد هزار عالََم مُلک شود که نیاساید و آرام نیابد.(1)

من را چه عجب که مردمان این شهر پی نبرند از احوال درویشان که هر یک چون پادشاهی در سرزمین ماتم زده خویش تنها در جنگ تن ها  و من نه محتاج سرزمین محتاج عشقم.

این نیاز از وجود تو هست شد که متصًور تویی، مقصود تویی، اصل تویی واین منم نقش بی صورت چون سایه ایی در پناه سرو یاد تو.

پس از آفتاب روی بر نگردان که حضور متصًور صورت عشقت بر خاک مقصود جاودانه من است . بی عشق این تصویر من بر آینه را هیچ قدر نبود و تو خود لیک این نکته نیک دانستی که ساعات شب بی اذن حضور مهتاب از ورای پنجره مرا هیچ اجازت دیدار آینه نبود.

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود، از گوشه ایی برون آی ،ای کوکب هدایت2

1)-مقالات مولانا

2)-حافظ غزل شماره 94

بیاموز

وَ  ُهوَعَلیمِ بِذَاتِ الًٌُصدور(1)

گر من هیچ خط ندانستم،تو خطم را بیاموز(2)

گفتی:

                آن را برون اندازم

گفتی:

                  از این پر شو

گفتم:

               واژه هایت امر نیست

                                    نهی نیست

                                                   دستور نیست

سخنت

             گشایش است

                               جوشش است

اگر دیدی خاموشم

                       چون مدهوشم

                                 بیهوشم

                                       فراموشم

  بیاموز مرا

              خطی

                    رسمی

                       در نوشتن

                                     مخدوشم

حتی به قهر

                  حتی به امر

در امر تو

        گر همه لطف

                    گر همه تلخ

هر چه هست

                             شیرین است

رسم با تو بودن

                           این است.

1-قران الکریم-سوره حدید-آخر آیه شماره شش

2-مقالات شمس

نهایت

"هُو الحًق "

چون آنجا رسید ، از دویی جدا شد(1)

اَنا الحًق

                 یعنی من فنا گشتم 

                                              حًق ماند و بس

پس شاید

                امروز

                          تو خدایی و من بنده

من فنا باشم

                         تو جاودان

همه چیز را

                     تا نیابم

                                           نجویم

امًا تو را

                     تا نجویم

                                          نیابم

شاید تا ابد

                  بجویم و نیابم

                                      نیابم و بجویم

(1) مقالات مولانا

صورت عشق

هٌوَ الطًالِبُ وَ الغالِب

صبح چو آمدی

                 چون شبنم

چهره از خنده گل

                    در سحر شکفت

                                 چون راز شکفتن دانستی

اکنون

               شب نیز دراز است

                                 برای گفتن راز غنچه ایی

                                                   که سحرگاهان خواهد شکفت

پس آسوده بخواب

                 ای شبنم سحر

                             که طلوع در انتظار توست

در جلال و شوکت باغ ها

                                   آن بیداریت زیباست

                                              که زیر سایه سار سرو باشد

باد ها

باد ها می وزند

اگر نوزند

  برای دیدن امتداد افق

        برای شنیدن صدای دور دست

                  برای بردن عطر غربت من

                      برای بوییدن  شهد گلی در امتداد کوه

                                  برای بدرقه کوچ ابر های سپید

                                      برای رقص زیبای بید

                                       برای سجده شکوه سرو

                                        برای لمس پیغامی که تو از امتداد غروب می فرستی

                                   
برای هیچ افقی

         هیچ نگاهی نیست

                        اگر باد ها نوزند.