آن سوی آینه
نه تک تصویری خواهم بود
نه غباری
نه یادی
و نه چهره ایی
در تنگی نگاهی
من نقش ناتمامی بودم
که بی سبب
برای ختم نگارش
به میهمانی دستانت آمد
و بی سبب نقشم ناتمام ماند
چون آینه شکست
و در آن سوی آینه نیز
هیچ چیز نماند
حتی خاطره آخرین باری
که تو بر غبار آینه دستی کشیدی.
روح من به غایت خسته است
روزگاریست که شتابان
می گذرد و تنها
روان می فرساید
دیگر در این شهر
خستگی نیز عادت است
و شاید شاد بودن عجیب
و شاید روح اگر دمی بیاساید
روزگار برایش عجیب تر گردد.
نه هم رهی
نه هم راهی
جز خویشتنم در بند
که تن لاجرم
بار بر انبوه اندوهی است
که شمارش اش نه به وزن
بل به سال است
و پیوسته در گذر است
در کوره راه تقویم
با آغازی که شروعش نامعلوم
و پایانی که اتمامش
بی سرانجام است.
یه یک نغمه خوش
امیدوارم
در برهوت سکوت
و یک نگاه
در چهار دیواری تنهایی
حتی نگاه چشمانم خودم
در آینه
البته اگر
آیینه ای باشد
در هنگامه ایی که هیچ چیز
و هیچ کس
نباشد
و فقط من
مانده باشم
در تابوت تن.
اگر رود خانه ایی بودم
تو قایق یا زورقی
تو هم پارو و سکانی
کشتی بان و بادبانی
تو مهتابی
مهربانی
به وقت بدر کامل
تو ناوگان را راهنمایی
ساربانی
چه داند آن کوه
رمز راه بردن را
تو خود کوهی
ستونی
قلًه ایی
آتشفشانی
چه کس داند
آنکه می خواند بانگ انالحق را
تو خود سرودی
صدایی
نوایی
بانگ خوش آشنایی
نغمه جاودانی.
درونم را رها می کنم
تا چشمها
بهتر بنگرد
به غم های درون
تا گوشها
ناله های جانسوزم را
بفهمد
تا ذهنم
از بند خودم رها شود
و قلبم
تو را دوست داشته باشد
نوشتن شعر هایم
با قلمی است
که در دست من است
امًا
در اختیار توست
چون بادی
میان شاخه های بید
که رقص شبانه درخت را
می آفریند.
تنها گلی
در باغچه ایی خشک
نتوانم بود
و تک پرنده ایی نیز
نخواهم شد
در فضای خالی آسمان
در این بیابان شاید
اگر گلی هم باشم
تنها به شوق نگاه تو خواهم رویید
و اگر پرنده ایی هم باشم
تنها به امید دانه های مهربانی ات
پرواز خواهم کرد.
در جغرافیای دلتنگی
سخنم دیگر درمانده است
و مانده ام
در راز های پیچ در پیچ معمًا گونه ایی
که کشف هر قطعه اش
دیگر شادمانی ندارد
لبانم دوخته
با سوزن غم های دیرین
در قبرستانی که من زنده ام
تنها صدای جاودانه تو
شکوهی است که بودن را می آفریند
در سکوت شهری
که بودن با نبودن
برابر است.
منتظر هستم تا حرفهای مرا تو بگویی
ذهنم با ریسمان های بید های مجنون باغچه خانه ات
بسته است
و دستانم مصلوب دار هایی است
که در سحر گاه نخستین نگاهت
کنار رود
از نوشتن آزاد گشت.
روزگاری گفتند
تنها کلام است
که می ماند
شاید
اگر روزی
دیگر نه کلامی
و نه شعری
برایم بماند
تنها
خاطره نگاه توست
که برایم جاودان می ماند
فرا تر از زیباترین
کلام ها
شعر ها.
روزی به آخر می رسد
عمری
و شاید دفتر شعری
و حتی جاودانه ترین ها
چون دوستی
و اگر برای هر چیزی پایانی است
خوشا آنکه
در اوج و سرفرازی باشد
چون شاهنامه
حتی در مرگ اسطوره ایی
با پایان خوش.
امروز
نه کلامی
نه حرفی
نه شعری
تنها
آب دادن گلی
در گلدانی
زیر خنکای سایه درخت اقاقیا
و کاغذی سفید
و قلمی
و ذهنی خالی از شعر
کلام
حرف
و در انتها
تنها یاد تو
بی تعارف
آزاد در بند خط و قافیه
و اتمام ماجرا
در روزی که شعری برایت
در خاطرم نیامد.
نگاهت
میان تاریکی آسمان شب
چون ستاره ایی می درخشد
و رویای من
چون نسیمی
میان درختان خفته در شب
جاری است
در شعاع غربت من
تنها
خط حقیقت اسم تو
باقی است.
در تیغ آفتاب
چه خوش
اگر سایه ایی باشد و نسیمی
و خوابی خوش
و رویای دیدن تو
در خوابی نیم روز
و بیداری هنگام غروب آفتاب
و طلوع مهتاب
که تو باشی
چه زیباست
اگر آن رویا
به حقیقت وصالت بیانجامد
در بعداز ظهر تابستان.
همچو حافظ به رغم مدعیان
شعر رندانه گفتنم هوس است
چشمان مست تو زیباست
در سحرگاه
هنگامی که گرگ و میش آفتاب و مهتاب
تو را به بزم میخانه خواب و بیداری می برد
چشمان نیم بسته ات سخنها دارد
گفته های ناتمام
همچو کلامت که همیشه
کوتاه سخن می گوید
مخمور و مستور
در این هنگام است که برایت
رندانه سخن می گویم
مستانه شعر می گویم.
گرچه به امید تو روزی
دفتر شعری
برگرفتم
چون به جفا سوزاندی و شدی شرًری
دفتر جانم
آتش گرفت
گرچه چون اژدها
نفس چون آتش داشتی
کاغذ و قلم سوزان
از نفست
باز هم شعرهایم برایت
در سینه سوخته ام
مانده است
این رسم تا ابد
پاینده است.
آنم که